. . т н α и z   c о м м ε и т ѕ . . i shear FANG had mee kwam lub kub KU na mueng Saaaaadddddddd . .

TT^TT  "ช่วงชีวิตฉันที่ขาดเธอ..เหมือนจะตาย"

เศร้าว่ะ พ่อกูกอดกูก่อนออกจากบ้าน..ทำกูเศร้าเลย นอนร้องไห้บนรถ--*--

เขาคงจะว่ากูบ้า..แต่ช่างแม่ง พ่อกู กูรักของกู

“เส้นทางสู่มหาลัย” ยุ่งยากเนอะต้องเรียนนั่นเรียนนี่ เดินทางก็แม่งก็ลำบาก กูเกือบอ้วกแล้ว เมารถรุนแรง

 กว่าจะถึงหอ..กูก็ไปเดินเล่นสยาม คนเยอะสัดๆ

พอไปถึงหอแอลซีรีอุมก็มีเรื่องมากมาย น่าเบื่อมากเลย

กว่าจะเข้ามาอยู่ได้ ตอนแรกซิสเตอร์บอกจะให้พักแค่คืนเดียว เออกูต้องอยู่ถึงวันที่สิบสามนุ่น (กูมาถึงวันที่10)

แล้วกูจาอยู่ที่ไหน?

เสือกคุยกันไม่รู้เรื่องอีก เออเอาเข้าไป . .

แต่แม่งในที่สุดกูก็เข้ามาอยู่ได้ ได้สองคืนเนี่ยล่ะมั้ง แต่ก็ดีกว่าไม่มีที่ซุกหัวนอนวะ คืนแรกคิดถึงเพื่อนๆมาก

(แต่คิดถึงพ่อแม่มากกว่าว่ะโทดที)  กูจะโทรก็หาใครก็ไม่ได้ เพราะโปรโมชั่นกูมันห้าทุ่มถึงห้าโมงเย็น

แล้วใครจะอยู่คุยก่ากูล่ะนอกจากอิฟ่าง..กูโทรไปแม่งก็ไม่รับทอสับกู..เครียสจั๊กหน่อย

กูเลยโทรหาเปาโลนึกว่าอยู่ด้วยกัน เออ เสือกยังไม่ออกจากบ้านเลย555+  เสียตังกู

แล้วมันเล่าให้กูฟังว่า ฟิวส์..ขับรถไปชนเชือกที่เขาขึงไว้กลางถนน..หรอ

ทำไมมึงซั่วอย่างงี้~  แล้วมึงเปงไงมั่งวะ เจ็บมากป่าวกูล่ะเป็นห่วงจิงจี๊ง

เออแล้วพอคุยทอสับเสร็จ แม่งนอนไม่หลับ คิดมากคิดหนัก คิดถึงเพื่อน รักพ่อแม่

กูเป็นหนักละ กว่าจะนนก็ตีหนึ่งตีสอง ตื่นมาเจ็ดโมงเช้า สุดตรีน ปกติตื่นเที่ยงนะค๊ะ!!

พวกกุก่าอิแท็ป อิวันก็พากันไปเที่ยวสยามกาน ไปกินข้าวมันไก่.. จานน้อยๆที่แสนจะมีคุนค่า--*--

ต่อจากนั้นกูก็ไปจตุจักร  ..พากันไปยืนทำหน้างงอยู่หน้าตู้ขายตั๋วรถไฟฟ้า . . เออต่างคนต่างไปไม่เป็นกัน

แล้วกูเลยต้องโทรถามน้ากู  เป็นการผจญภัยที่เมามันส์มาก เดาทางกันมั่วแต่ก็ไปถูก สุดๆมั้ยล่ะ

รายการสินค้านะค๊ะ

เสื้อยืดมาสองตัว สีขาว กะ สีเขียว 180 บาท

กระเป๋าย่ามสีชมพู 90 บาท

เสื้อเชิตสีฟ้าผุหญิงๆ  150

ค่าเดินทางไป 35 บาท จากสยามไปหมอชิต

ขากลับ 40 บาทจากหมอชิตมาศาลาแดง

มาเข้าเรื่องชอปของอิแท็ปกัน มันไปซื้อชุดเดรส สีดำ เซ็กซี่มากมึง ใส่แล้วคุนหนูสุดๆ

กะเสื้อคอกระเช้ามั้ง สีแดง นะแตาจตุจักรแม่งร้อนเฮี้ยๆเลยว่ะ ขนาดกูทนแดดทนฝน

กูยังเกือบเป็นลมเลยมึง . . ไปนั่งแดกก๋วยเตี๋ยวอยู่จตุจักร เอออร่อยโค้ด

ร้านโทรมๆ ไม่คิดว่าจะทำอร่อยว่ะ เด๋ววันไหนว่างๆจะไปเดินอีก ของเยอะมาก

ขนาดกูไปเดินตอนบ่ายโมงคนยังเยอะเลยมึง ถ้าไปตอนเย็นโดนอัดเยี่ยงปลากระป๋องแน่เลยว่ะ

เดินจนบ่ายสาม เหนื่อย ขึ้นรถไฟเจอน้องบอมด้วยว่ะ(อ.พ. ม.4/2)น่ารักมากๆ

กลับหอมา เปิดแอร์ เย็น เคลิ้มๆ เลยหลับ  แล้วอิแท็ปก็มาปลุกกูไปหาอะไรกิน

พอดีปอนด์ ฟาร์โรมันอยู่สยามกัน เลยไปสยามกะอิแท็ปสองคน อิวันไม่ยอมตื่น

พากันไปกินKFC สั่งชุดใหญ่ กินกันสามคนกะปอนด์กะฟาโร กินไม่หมด สุดตรีนมาก

คิดเอาว่าเยอะขนาดไหนเลยได้ห่อกลับมาให้อิวันกิน

พอแยกย้ายกลับศาลาแดง อิแท็ปพากูหลง เออ~มากมั้ยละ เดินอย่างเร็วกูนึกว่าจำทางได้

ที่ไหนได้อยู่คนละฟาก เดินจนขาลาก งานนี้ขาไม่ใหญ่ให้มันรู้่ไปสิวะ

อ่า..กลับมาถึงหอตอนหกโมงครึ่ง ก็มีน้องคนนึงมานอนห้องเดียวกะห้องอิแท็ปอิวัน

ความหมายกูนอนคนละห้องกัน..น้องเขาชื่อแนน หรอ ประมานนี้คุยเก่งโค้ด

คุยทอสับทั้งวันเลยมึง

เอ้อกูไปเล่นปิงปองอ่ะ เสียเส้นมาก ตีก็แป้กๆ กูแพ้อิแท็ปเอ๋าเป็นไปได้

สนุกว่ะแต่ก็อึดอัดสักหน่อยเพราะอยู่กะูรูมเมทที่เราไม่รู้จัก..เกรงใจเขา

ขนาดเกรงใจนะเนี่ย ก็มาอัพตอนเขากำลังจะหลับกัน..เลวจริงๆกู

เอาไว้แค่นี้ก่อน แล้วกูจะมาอัพใหม่..บะบายคิดถึงนะจุ๊บส์ๆ

P.S. จะได้เข้าหอจุฬาแล้ว อ่าคงคิดถึงอิแท็ป อิวันมากแน่ๆเลย..เหมือนโดนกักขังหน่วงเหนี่ยว

เกินไปมั้ย..แล้วเจอกัน Loveless

๐ อิแท๊ํปช่วงนี้น่ารักเกิน

๐ กูว่าจะซื้อรองเท้าไปฝากมึงอยู่อิฟ่างแต่บังเอิญ ตังกูไม่มี

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย..ความรู้สึกเรามันเลยแปรตามไปด้วย
เหงา เศร้า เซ็ง อารมเสีย วันนี้ฝนตกอีกแล้ว น่าเบื่อ

อ่ะ..ที่รักออน . . ^^ อารมณ์ดี มีความสุขจิงๆ

อยากให้เวลามันหยุดอยู่ตรงนี้นานๆ  นานเท่าไหร่ยิ่งดี
พอคิดว่าสักวันนึงเธอต้องจากไป . . มันขำไม่ออก
พยายามแล้ว . . ทำใจ
เมื่อเขาไปเจอ ไปพบ สิ่งที่ดีกว่า ที่นี่ . . พยายามนะ
จะเป็นกำลังใจให้เสมอ..

ไปแล้วอย่าลืมเรานะ
เหนื่อย..ล้า..ท้อใจ..เมื่อไหร่ บอกเรา เราจะอยู่เป็นเพื่อนเอง
ถึงเราจะอยู่คนละแผ่นฟ้า แต่ยังไง เราก็ยืนอยู่บนผืนดินเดียวกัน

เซ็งหรอ..ทำไมล่ะ เพราะจะไม่ได้เจอคนที่รักแล้วสินะ!!
เราช่วยอะไรได้มั้ย..คงไม่
คงจะหาว่าเรายุ่ง เรื่องมากสินะ
เรารับฟังทุกอย่างนะ ถึงจะเจ็บลึกๆ..ก็จะทน

แต่..เราไม่อ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
เรา..เปลี่ยนไปแล้ว ดีขึ้นเยอะ
เพราะถ้าเรายังเป็นเหมือนเมื่อก่อน..เราคงเอาชนะใจนายไม่ได้

เคยได้ยินนิทานเรื่อนี้มั้ย?
เวลาพิสูจน์ความรัก..

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกัน
ความสุข ความเศร้า ความรู้ และอื่นๆอีกมากมาย
วันหนึ่ง มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจมน้ำ
ดังนั้น ความรู้สึก ทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ
ความรักเท่านั้นที่คิดตัดสินใจอยู่บนเกาะ..ความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย

เมื่อเกาะเกือบจะจมแล้ว
ความรักก็ตัดสินใจขอความช่วยเหลือ...
ความรวยแล่นเรือผ่านมาและตอบว่า
"ไม่ได้หรอกฉันรับเธอไม่ได้ เพราะเรือฉันเต็มไปด้วยทองและเงินแล้ว ฉันไม่มีที่ให้เธอ"

ความรักตัดสินใจจะถามความเห็นแก่ตัวที่ผ่านมาเหมือนกัน
"เรือลำงาม ความเห็นแก่ตัว ช่วยฉันด้วย"
"ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอกความรัก...คุณน่ะตัวเปียกอาจจะทำให้เรือฉันเปียกด้วย"

ความเศร้าได้พายเรือใกล้เข้ามา..ความรักก็เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก
"ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือเธอนะ"
"โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลยฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ"

ความสุขได้ผ่านความรักไปแล้วเหมือนกัน
แต่เขาไม่ได้ยิน.. แม้แต่เสียงร้อง.. เรียกขอความช่วยเหลือของความรักเพราะมัวแต่กำลังสุข

ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
"มานี่ความรัก ฉันจะรับคุนไปเอง"

ความรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมาก จนลืมถามชื่อว่า ใครคือผู้ใจดีคนนั้น
เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง..ก็จากกันไปตามจางของแต่ละคน
ความรักนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามชื่อผู้ที่ช่วยเหลือเขา

ความรักจึงถามความรู้
"ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน"
ความรู้ตอบอย่างภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตนเองว่า"เวลา"
ความรักถามต่อว่า"แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ"
ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า
"ก็ เ พ ร า ะ ว่ า   มี เ พี ย ง เ ว ล า เ ท่ า นั้ น   ที่ เ ข้ า ใ จ ว่ า   ค ว า ม รั ก ยิ่ ง ใ ห ญ่ แ ค่ ไ ห น"

แต่ว่า...มีสิ่งหนึ่งที่เราอาจลืมเลือนไป ถ้าหากจะไม่กล่าวถึงเสียเลย
ขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยออกจากเกาะ

ความรักคงยุ่งอยู่กับการมองหาคนอื่น..จนลืมมองมาที่ความเป็นเพื่อน...
ซึ่งเลือกที่จะอยู่เคียงข้างความรักตั้งแต่แรกแล้ว
เพราะความเคยชินจึงทำให้ความรักมองไม่เห็นความสำคัญของเพื่อน...

ในขณะที่ควมรักจากไปพร้อมกับเวลา
ความเป็นเพื่อนรู้สึกดีใจมากที่ความรักปลอดภัย
และแม้จะต้องห่างกัน แต่ความเป็นเพื่อนกลับรู้สึกเป็นสุข
เพราะความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..
ถึงแม้เกาะนี้จะจมลงไปชั่วนิรันดร์..
แต่..ความเป็นเพื่อนยังเป็นอมตะในใจความรักตลอดไป
แม้จะไม่ยิ่งใหญ่ แต่จะคงอยู่เคียงข้างความรักเสมอ

ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..
ตนไม่จากไปเหมือนกาลเวลา
ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..
ตนไม่รังเกียจกันเหมือนความเห็นแก่ตัว
ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..
ตนไม่แบ่งชั้นเหมือนความรวย
ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..
ตนไม่อ้างว้างเหมือนความเศร้า
และความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า..
ตนไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนความสุข
ทั้งนี้ก็เพราะ.."ความเป็นเพื่อนจะอยู่ในใจตลอดไป"

ไม่ว่าจะเป็น เพื่อน แฟน คนใกล้ตัว คนที่แอบชอบ..อยากให้รู้ว่าพวกนายอยูในใจเราเสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

และเราไม่อยากพูดว่าเรายังคงเดิมเสมอ..เพราะเวลามันอาจทำให้เราเปลี่ยนไป..ไม่ว่าจะดีหรือเลว
เรายังเป็นเรา ถึงความรู้สึกที่มีจะเลือนลาง..แต่ก็ทำให้มันกลับมาชัดเจนได้ ถ้าหากเรายังมีกันและกัน


รัก คน ที่ ไม่ รัก . . ลำ บาก ใจ . . แต่ ก็ ต้อง ทน เพราะ รัก ไป แล้ว ^^